Od pięciu do dziewięciu nieprzespanych nocy czeka jeszcze kibiców NBA. Tyle meczów pozostało do rozegrania w sezonie 2025/2026. Na placu boju pozostały trzy zespoły, a oto jak najwięksi bukmacherzy oceniają ich szanse, szanse na sięgnięcie po mistrzowski tytuł oczywiście: 

1. Oklahoma City Thunder 60.8%
2. New York Knicks 30.3%
3. San Antonio Spurs 15.4%

Zdziwieni? Chyba nie, a wszystko po wydarzeniach minionej nocy, o których zaraz Wam opowiem. Patronami odcinka są Piotr Kaleta, MKałużniak oraz WWOn, pozdrawiam i zapraszam do lektury. b

OKC Thunder 127 San Antonio Spurs 114 [3-2]

Zacznijmy od tego, że Reggie Miller musi zniknąć z anteny. Jeśli jeszcze raz usłyszę generyczne „Oh my Goodness” serwowane przy każdej możliwej sytuacji, obiecuję, że wyrzucę laptopa przez balkon. Dobra, wyrzuciłem to z siebie. Zacznijmy jeszcze raz, zacznijmy od tego, że bardzo trudne w odbiorze było to widowisko, wymagające znajomości niuansów gry albo silnego zaangażowania emocjonalnego.

Nie będzie chyba wielką przesadą gdy napiszę, że „pierwsze skrzypce” grali arbitrzy. Odgwizdano aż 51 przewinień, po których przyznano aż SIEDEMDZIESIĄT rzutów wolnych, z czego 29 FTs (! rekord sezonu !) przypadło na drugą kwartę. Na dodatek, większa niż zazwyczaj liczba decyzji sędziowskich po czasie okazała się nietrafiona (postanowiłem, że nie będę ich wypunktowywać), ale czy gwizdki wypaczyły mecz? Nie wydaje mi się.

Niektórzy powiedzą, że sędziowie podarowali mecz Oklahomie wpędzając w foul-trouble przede wszystkim Stephona Castle. Dla mnie to przede wszystkim było nietrzymanie moczu przez młodego, który sam sobie nie pomógł zbytecznym całkowicie hand-checkingiem na własnej połowie. Niech się uczy on np. Andrew Nembharda jak się powinno bronić na całym parkiecie nie wpadając w kłopot z przewinieniami.

Floppers’ party

Cóż, z pewnością przykro się patrzy na flopy (po obu stronach!) choć domyślam się, ze niektórzy z Was oskarżają o to wyłącznie zespół OKC. Kto skuteczniej flopuje? Oczywiście, że OKC, bo są bardziej doświadczeni w tym względzie, ale uwierzcie mi, że San Antonio pod względem wyrachowania w tym temacie, wiele obrońcom tytułu nie ustępuje. Po prostu robią to mniej udolnie. Temat dla komisarza NBA i jego świty: próby naciągania rywali na faul muszą zostać zostać ukrócone, a kary za flopowanie szczegółowo opisane i egzekwowane. Z drugiej strony rozumiem. Kiedy się flopuje? 

Flopujesz, aby zaznaczyć sędziemu kontakt, aby zwrócić jego uwagę. Czasem doza kontaktu, jaką dopuszczają arbitrzy utrudnia albo wręcz uniemożliwia realizację zadań boiskowych, bo przeciwnik przykładowo na sztywnej łapie trzyma cię za biodro. Trwa więc walka na symulacje i próby przyłapania rywala na błędzie, na wyciągniętej nieopatrznie dłoni albo reakcji na zwód. Celowo wchodzi się, przerysowuje kontakt, w oczekiwaniu na przewinienie. Jeden czy dwa takie manewry i obrońca musi się cofnąć, gra się łatwiej. 

Jednak do rzeczy, co właściwie wydarzyło się w tym spotkaniu „na szczycie”. Thunder nie mogli znów skorzystać z usług kontuzjowanych Jalena Williamsa oraz Ajaya Mitchella, więc musieli grać tym, co mieli. Dobrze ich jednak ustawił Mark Daigneault ze współpracownikami. Kolektywną energią pokryli braki w ludziach i wygrali zasłużenie. 

Victor Wembanyama (20 punktów 4/15 z gry 6 zbiórek 1 asysta) wypadł dziś znacznie poniżej oczekiwań, a to z paru powodów.

1/ Thunder zmusili go do wytężonej pracy w obronie, gracz którego krył często stawiał zasłony, a nawet atakował jeden na jeden. Bardzo wymowną akcję dostaliśmy w drugiej kwarcie, Shai pokazał, że Victor może sobie stroić groźne miny, ale nie należy się go bać!

2/ Francuzowi siada wydolność, nie nawykł do rozgrywania pięciu meczów na pełnej intensywności w dziesięć dni. Za słaby fizycznie jest, dużo energii mu schodzi na przepychanki z silniejszym Hartensteinem, a Thunder cały czas ślą na niego nowych ludzi. Nogi zrobiły się ciężkie, spudłował parę łatwych prób wokół obręczy oraz wszystkie rzuty zza łuku (0/5) więc przestrzeni do gry też zrobiło się mniej, a obrona OKC wbiła w gości zęby. Atak pozycyjny rozpoczynał wyżej, niż pewnie życzyłby sobie tego trener, ale jak mówię: pchać się na dół kosztowało siły, których brakowało. 

Generalnie uważam, że poziom energetyczny, jaki Spurs zaprezentowali w Game 4. była / jest nie do utrzymania. Nie dzień po dniu i to także jest kwestia doświadczenia, mam na myśli umiejętność rozkładania sił i rotowanie składem. Na dodatek gracze zadaniowi Thunder trafili swój przydział rzutów, więc mistrzowie grali po prostu swój basket i zasłużenie wygrali. 

De’Aaron Fox, najbardziej wydawałoby się doświadczony starter po stronie San Antonio rozegrał mecz absolutnie brutalny: 4/15 z gry oraz kolejne przegrywane pojedynki indywidualne. Usprawiedliwienie stanowi podkręcona kostka, widać ograniczenia w poruszaniu, więc nie będę się na temat liska specjalnie wytrząsał. Thunder wiedzieli, że ma bombę na kostce, więc go atakowali gdy nadarzyła się okazja. 

Dla kontrastu Alex Caruso ponownie daje recital: 22 punkty 6 asyst 4/8 zza łuku 3 przechwyty. W pięciu meczach finałów konferencji wkleił już San Antonio 18 trójek będąc jednocześnie kluczowym ogniwem obrony. 

X&O’s

Jednym z filarów ataku pozycyjnego Thunder w tym meczu był tzw. empty side pick and roll. Hartenstein stawia wysoką zasłonę dla SGA (zauważcie kąt pod którym tę zasłonę stawia, to nie jest przypadkowe, obrońca ma pójść koniecznie NAD). Po zasłonie zejście na dół i zastawienie się głęboko w polu trzech sekund. W tym samym czasie Shai bierze rywala na plecy (hostage dribble) i czyta co zrobi Wembanyama, czy się określi, czy wyjdzie w górę czy zostanie na miejscu. Chodziło o to, aby wykreować sytuację w przewadze 2 na 1, co kończyło się rzutem z półdystansu, podaniem w środek albo odegraniem po skosie do wolnego kolegi: 

Aktywność ofensywa Hartensteina (12 punktów 15 zbiórek 4 asysty) pozwoliła ruszyć Wemby’ego z posterunku, zmusiła do aktywności, rotacji, myślenia, stworzyła dodatkowe opcje gospodarzom.

Shai Gilgeous-Alexander (32 punkty 9 asyst 6 strat 2 przechwyty 1 blok) jest nie tylko motorem napędowym obrońców tytułu, naczelnym floperem NBA oraz samo-nakręcającą się, auto-motywującą supergwiazdą koszykówki. Gwarantuję, że nie doceniacie jego walorów defensywnych. Ma świetny timing jako obrońca z pomocy, zamyka przestrzenie, ma aktywne ręce oraz zasięg, który pozwala mu na „contest” przynajmniej części rzutów. W odróżnieniu od wielu innych gwiazd, ten chłop gra po obu stronach parkietu. 

To jedna z rzeczy, którą u niego podziwiam. On sam wyciąga wnioski i dokonuje poprawek w trakcie trwania meczu. Rzadko się zdarza, aby przez całe spotkanie mu nie szło, cały czas pozostaje aktywny, cały czas ma tę samą energię, nigdy się nie poddaje, oddziela szum z zewnątrz, pozostaje skupiony [Mark Daigneault na temat SGA]

To prawda, panowie Shai i Brunson jeśli chodzi o zdolność koncentracji, to liga światowa, jak Derek Fisher czy Kobe Bryant przed laty. 

Julian Champagnie zaliczył bardzo efektywną strzelecko partię (22 punkty 8 zbiórek 4/8 zza łuku 3 przechwyty) ale jak to często bywa w naturze, co jeden znalazł, to drugi musiał zgubić, więc tym razem Devin Vassell wypadł przeciętnie (2/11 z gry 4 asysty). 

Too inexperienced!

Stephon Castle i Dylan Harper pokazali wielką niedojrzałość. Mówię o głupich faulach na połowie rywala, zbyt szybkich i chaotycznych próbach sforsowania obręczy oraz kolejnych stratach. 

• nie można wjechać z piłką na piąty metr i się odwrócić tyłem do obrońcy
• nie można jechać kozłem wprost w rywala licząc, że się rozstąpi
• nie można rozpędzać się do 90km/h oraz podawać na pamięć
• nie można nonszalancko kozłować przed sobą mając na biodrze Alexa Caruso

Nie w takim meczu! Przecież to wszystko były, tak zwane live turnovers, po których Thunder zdobyli w sumie 22 punkty. Oczywiście, że OKC także nie ustrzegło się błędów, ale w obliczu absencji na koźle, tu San Antonio miało mieć przewagę.  Próby szybkiego przejścia z obrony do ataku również nie miały odpowiedniego spacingu, dużo tu jest jeszcze do poukładania, mam na myśli obóz Spurs oczywiście.

Bo to przecież „etyczna koszykówka” 

Już po meczu, starterzy San Antonio schodzą z placu, Wemby szepcze coś na ucho panom silnorękim: Bismackowi Biyombo i Masonowi Plumlee. Wkrótce obaj brzydko sfaulują Jareda McCaina, posyłając trzydzieści kilogramów lżejszego rywala na ziemię. Wyeliminowanie 22-letniego McCaina przy jednoczesnym braku dwóch innych ball-handlerów, oznaczałoby dla OKC poważne kłopoty. 

Wemby po meczu nie będzie rozmawiał z dziennikarzami, bo taka z niego „święta krowa” NBA. Cholera za wcześnie i za mocno próbuje stać się królem parkietu. Z niego taki bad boy, jak ze mnie baletnica. Uśmiać się idzie: 

Przyjrzyjcie się też uważnie momentowi, w którym odnowiła się kontuzja J-Duba. To jest ta „etyczna koszykówka” San Antonio pełna szlachetności i zasad „fair play”, o której jest mowa? Jedni i drudzy grają nie do końca czysto!

Bardzo jest mi przykro ponieważ tegoroczny wynik serii playoffs między OKC Thunder i San Antonio Spurs najprawdopodobniej wypaczą kontuzje.

Do wszystkich, którzy piętnują i narzekają na agresywny styl uprawiania koszykówki przez obrońców tytułu, jednocześnie uznając drugą… pic.twitter.com/D9t4Oo5GKM

— Bartek Gajewski 🇵🇱 (@gwiazdyB) May 26, 2026

Nie mówię Wam komu macie kibicować, ale proponuję nie narzekać wyłącznie na jedną ze stron, bo druga nie jest wcale lepsza. Thunder są dla mnie zespołem znacznie lepiej ułożonym, doświadczonym i wszechstronnym, im się powtórka z NBA Finals należy i chciałbym, aby tak się stało. Zobaczcie na ten ruch piłki i bądźcie łaskawi przynajmniej docenić synergię tej zadaniowej, świetnie dobranej grupy.

Powtarzam, na San Antonio przyjdzie czas, oni zdominują ligę w kolejnych latach tak mocno, że jeszcze Wam zbrzydną, haha. Miłego wieczoru! Jutro druga część Q&A, zapraszam. BG