A więc New Orleans Pelicans zatrudnili na stanowisku głównego szkoleniowca 47-letniego Jamahla Mosleya, którego przed kilkunastoma dniami zwolnili Orlando Magic. Większość z Was powie pewnie, że to nieporozumienie. Jak niby facet, który latami nie potrafił zaimplementować na Florydzie ofensywnego systemu zdolnego funkcjonować w realiach playoffs, ma odmienić losy organizacji w Nowym Orleanie. Na dodatek jeszcze pełne pięć lat kontraktu. 

Dla mnie to świetne posunięcie ze strony Joe Dumarsa oraz jego podwładnego, GM-a Troya Weavera. Po pierwsze w Pelicans trzeba nareszcie zaprowadzić porządki na własnej połowie parkietu. Ci goście od lat zatrudniają furę talentu, ale ich ratingi i brak fundamentów defensywnych wołają o pomstę do nieba. 

Tymczasem coach Mosley to przecież były koordynator defensywny, jako szkoleniowiec NBA pracuje od dwudziestu lat. Był asystentem George’a Karla w Denver, Byrona Scotta i Mike’a Browna w Cleveland, a także Ricka Carlisle’a w Dallas. Ostatnie pięć sezonów spędził w Orlando już jako head coach. 

Obejmował tankujący projekt, który wygrał ledwie 22 mecze w sezonie 2021/2022. Do zespołu w kolejnych latach dołączali pierwszoroczniacy Franz Wagner i Jalen Suggs (2021), następnie Paolo Banchero (2022), Anthony Black (2023), Tristan Da Silva (2024) oraz Desmond Bane (2025) za „ciężkie pieniądze” sprowadzony z Memphis. Różnie im się wiodło, ale z poziomu dwudziestu zwycięstw, aspiracje klubu rokrocznie szły w górę, a ostatnie trzy sezony przyniosły drugi, drugi, oraz jedenasty rating defensywny! 

I to jest właśnie konik Mosleya, defensywa! Zabrać rywalom rzuty za trzy, zabrać ofensywną zbiórkę, rozczłonkować i spowolnić. Wszystkie te elementy, z którym Pelicans mieli do tej pory największe problemy. W ekipie NOLA nowy pan trener będzie miał do dyspozycji następujący materiał ludzki (uszeregowani wedle poziomu zarobków): 

1. Zion Williamson
2. Jordan Poole
3. Dejounte Murray
4. Trey Murphy III
5. Herb Jones
6. Kevon Looney
7. Jeremiah Fears
8. Jordan Hawkins
9. Saddiq Bey
10. Derik Queen
11. Yves Missi
12. Karlo Matkovic

Fura talentu, głębi i niezrealizowanych nadziei, potencjału i możliwości. Coś pięknego, idealny projekt do pchnięcia półkę wyżej, albo i dwie. 

• Fears ma wciąż dziewiętnaście lat, mierzy 190 centymetrów wzrostu, niewiele mniej niż Jalen Suggs. Jest twardy, zadziorny, ale kompletnie nieukierunkowany. 
• Derik Queen to środkowy zdolny grać na szóstym metrze, doskonale podaje, ma czucie piłki, kozłuje od kosza do kosza, ma fajny warsztat techniczny, ale w obronie zwyczajnie nie umie się ustawiać.
• Murphy III wyrósł na czołową strzelbę NBA, farbowaną pierwszą opcję, ale jego największy walor to wszechstronność defensywna i dobrze mu to będzie przypomnieć.

• Herb Jones na atakowanej połowie groźny jest tylko w wybrane dni, ale to gość, który kryje cztery pozycje. Boją się go obwodowi w całej lidze.
• Zion ma oczywiste problemy z poruszaniem się w obronie, ale wiadomo, że ofensywnie nie da się go zatrzymać w pojedynkę. 
• Dejounte Murray wraca po kontuzji, w ataku chaotyczny i nieobliczalny, ale to rozgrywający atleta, który ma 210 cm rozpiętości ramion.
• Bey to w tym gronie weteran, pali tróje, bije się na desce, twardy profesjonalista.
• Poole to nieokrzesany, seryjny strzelec, który gra pod własne dyktando i nigdy nie wiadomo do czego jest zdolny.
• Hawkins jest długi, wszystko by do kosza rzucił, bo rzut ma miękki i znakomity, rasowy snajper bez obrony, przynajmniej jak dotąd.
• Missi i Looney to podkoszowe parowozy, silni fizycznie, skorzy do przepychanki, ale ograniczeni poza polem trzech sekund.
• Matkovic to z kolei chuderlawy center rozciągający grę rzutami jak prime Porzingis, nie do utrzymania strzelecko na obwodzie.

Sporo jednostronności, ale też wiele ciekawych kierunków. Jest świetny obrońca pierwszej linii (Jones), dyrygent na piłce (Murray, docelowo Fears), movement shooter (Murphy), mocarna opcja do wyeksponowania w ataku (Zion), a także screenerzy i zadaniowcy mający to wszystko naoliwić i usprawnić. 

Najwięcej roboty i największy potencjał ma z pewnością center Derik Queen, to jego trzeba będzie, może nie tyle nauczyć grać w koszykówkę, co jego talent lepiej wkomponować w dążenia zespołowe. Dwadzieścia jeden lat, 115 kg wagi, ball-handling, technika użytkowa wokół obręczy, przegląd parkietu na poziomie wykraczającym poza umiejętności przeciętnego środkowego w jego wieku. Przede wszystkim, Pelicans patrzą na jego pracę nóg i lekkość w ataku, koordynację ciała w kontrze czy przy minięciach. Zatrudniają Mosleya, aby te same atrybuty przełożył także na bronioną stronę parkietu, a jeśli mu się uda, Pels już wkrótce mogą być zespołem na poziomie tegorocznego Orlando. 

Wyboru pierwszej rundy draftu w tym roku niestety nie mają, no i trudno. Moim zdaniem i tak mają więcej talentu niż trzeba w tym momencie. Kolejni ludzie, którzy są w stanie poczynić znaczący postęp to panowie Fears i Hawkins. Im także brakuje przede wszystkim defensywnego ukierunkowania, a całemu zespołowi defensywnej tożsamości. Tak to widzę i trzymam kciuki za nowy standard jakości pracy w Nowym Orleanie. Niechże ten udręczony klub nareszcie drgnie do przodu, jeśli chodzi o jakość.

Na koniec jeszcze, dlaczego aż pięć lat dla nowego szkoleniowca? Cztery czy pięć lat to trenerski standard w NBA. Nie od razu pojawią się sukcesy, trzeba czasu aby wkopać fundamenty, zweryfikować możliwości, przeprowadzić parę zmian kadrowych i stworzyć poprawnie funkcjonujący produkt. Wszelkie zarzuty odnośnie „talentów Mosleya” jeśli chodzi o ofensywę również będziemy mieli możliwość zrewidować, bo obecna kadra Pelicans oferuje z pewnością szerszy wachlarz kompetencyjny w tym zakresie. Sam jestem ciekaw co im z tego wyjdzie i czy złapią chemię z nowym szkoleniowcem. Let’s go!