Jak w temacie, najstarszy z braci, 27-letni Lonzo Ball dołącza do zespołu Cleveland Cavaliers. W przeciwną stronę, czyli do Chicago Bulls wędruje skrzydłowy stoper Isaac Okoro. Transakcja została przeprowadzona jeden do jeden. Obaj panowie mają kontrakty obowiązujące jeszcze przez dwa lata w trakcie których Lonzo zarobi łącznie 20 milionów dolarów, a Okoro jest o 2.8 miliona dolarów droższy.

Mówimy zatem o drobnej oszczędności przy jednoczesnym zaadresowaniu tematu drugiego point-guarda. Cleveland szykuje się bowiem na utratę Ty Jerome’a, którego oczekiwania finansowe jako free-agenta najpewniej nie zostaną przez Cavs spełnione. Klub z Ohio w dalszym ciągu wystaje ponad poziom 2nd Apron, a Jerome który do tej pory zarabiał w okolicach 2.5 milionów dolarów rocznie, jako tegoroczny finalista nagrody Sixthman of The Year ze średnią 12.5 punktów, będzie polował na kontrakt w wysokości około 14 milionów baksów i jeśli nie w Cleveland, otrzyma je gdzie indziej. 

Mowa jest także o przedłużeniu umowy z sharp-shooterem Samem Merrillem (średnia kariery zza łuku 39%) na okres kolejnych czterech lat za kwotę 38 mln $. Co to wszystko oznacza? To wszystko oznacza, że największej bomby transferowej (Garland, Allen albo obaj) Cavs jeszcze nie odpalili. Czekamy! 

Zasadnicze pytanie brzmi jakiego Lonzo dostaniemy w Cleveland. W zdrowiu on niemal zawsze ma pozytywny wpływ na grę zespołu. To przede wszystkim bardzo inteligentny gracz, z dobrymi instynktami i szybkim procesorem. Nie holuje piłki, dużo widzi, rzuca stacjonarne trójki, broni w pierwszej linii i z pomocy. Podobne walory co Alex Caruso w Oklahomie. Kibice ich uwielbiają, bo przy takich graczach zwykle podnosi się tempo gry, intensywność, wzmaga energia w obronie i lecą z tego zazwyczaj efektowne kontry, wsady do kosza.

No tylko te zdrowie, 27 lat, czyli gracz w kwiecie wieku, ale na koncie trzy poważne kontuzje kolana (łąkotka, przeszczep tkanki chrzęstnej oraz przeszczep kostny). W minionym sezonie również wystąpił jedynie w 35 meczach, całe szczęście tym razem nie chodziło o nogę, ale nadgarstek. Mam nadzieję, że koszykarscy bożkowie w końcu mu odpuszczą i kolejne dwa sezony rozegra na wysokim poziomie. 

Krótko, zwięźle i na temat. Wracam do pisania książki, mam już 73 tysiące znaków unikatowej, gęstej treści, z której jestem całkiem zadowolony. Dopóki słowa lecą strumieniem nie mogę się zatrzymywać. Jeśli chcecie się dołożyć, zapraszam do ramki poniżej, muszę Anicie kupić kwiaty, za to że nie mam dla niej czasu przy niedzieli.

No co? K%rwa, artyści a fantazja nie jest nigdy destrukcyjna [Wojtek Sokół / Rób to, w co wierzysz]

Patronem odcinka jest ponownie Michał Machała – szacunek! b