Witam serdecznie i lecę z obiecaną sesją Q&A. Patronem dzisiejszego odcinka są BETTERS – legalne zakłady bukmacherskie. Fajnie się to zmienia, bo choć na polskim rynku wystartowali stosunkowo niedawno i wiele zaliczali (całkiem zrozumiałych) wpadek czy niedociągnięć, widzę, że cały czas profesjonalizują i ustabilizowali produkt, a co najważniejsze, podnieśli limity na wiele rynków, w tym także na moim polu, czyli rynku zawodników NBA oraz ich statystyk. 

https://www.betters.pl/GWBA

Q: Bartek, co twoim zdaniem powinni zrobić Indiana Pacers z wyborem draftu? Handlować na starszych, wartościowych zawodników czy wybrać młodego, bo przyszła klasa draftu podobnie jak ta, wydaje się być mega mocna?

Pacers już formalnie się picku w drafcie 2026 pozbyli. Jeśli kolejność wyboru przypadnie na miejsca 5-9, pick przejmą Los Angeles Clippers i jest to pokłosie transferu Ivicy Zubaca. Handlować więc tymże prawem nie mogą. Widać natomiast wyraźną tendencję do zmaksymalizowania szans na top pick. W tej chwili mają absolutnie najgorszy bilans w NBA, przegrali czternaście meczów z rzędu! W tym momencie mają więc dokładnie 52.1% szans na wybór z numerem 1-4. Analogicznie istnieje 47.9% prawdopodobieństwo, że piąty pick przejmą LAC. 

Jakie jest zapotrzebowanie kompetencyjne w składzie Pacers? Zakładając powrót do pełnej formy ciężko kontuzjowanych Tyrese’a Haliburtona i Johny’ego Furphy…. oto jest trzon ekipy dowodzonej przez Ricka Carlisle’a:

• PG: Haliburton* / McConnell
• SG: Nembhard / Sheppard
• SF: Nesmith / Walker / Furphy*
• PF: Siakam / Toppin
• C: Zubac / Huff

Wszyscy zaklepani, zakontraktowani na lata do przodu. Mimo wszystko brakuje mi tu młodego, rasowego atlety, który przydałby ognia, pazura ekipie. Ich zaletą jest wszechstronność. Funkcyjnie, kompetencyjnie mają obstawione wszystko, ale obok Siakama, Haliemu przydałby się drugi żylasty atleta, który grałby nad obręczą. Gdyby tak się stało, że Pacers wyciągnęliby pierwszy pick… moim zdaniem wybiorą bezdyskusyjnie chłopaka nazwiskiem AJ Dybantsa.

Niskie skrzydło, duże, płynne, zdolne, grające po obu stronach parkietu. Zabójcza mieszanka Tyrese’a Maxeya, Paula George’a, Ziona Williamsona i OG Anunoby – ci ludzie przychodzą mi na myśl, gdy na niego patrzę. Wy też popatrzcie, bo warto:

Polska reprezentacja, której nukleus stanowią Mateusz Ponitka, Michał Sokołowski, Jordan Loyd, Olek Balcerowski, Andrzej Pluta i inni, faktycznie jest wdzięcznym zespołem do kibicowania. Ich siłę stanowi przede wszystkim świadomość ról na parkiecie oraz wszechstronność ofensywna. Uważam, że Jeremy Sochan ma liczne walory jako obrońca, zwłaszcza na poziomie „europejskim”, ale na miejscu selekcjonera nie wprowadzałbym go do drużyny, a na pewno nie w wyjściowym składzie czy dominującej roli, pod którą zespół miałby się dopasowywać. 

Polakom potrzebny jest przede wszystkim środkowy. Wątpię w mentalną siłę Balcerowskiego, spore ograniczenia ma na pewno Dominik Olejniczak. Wspomniany przez Ciebie Kyle Filipowski sprawdziłby się doskonale, ale szukać takich „importów” byłoby jak piszesz: „na siłę”. Zostawmy jak jest, z naturalizowaniem Loyda trafiło nam się jak ślepej kurze ziarnko. Gość jest niesamowity i powiedzcie, czy ktoś w ogóle jeszcze pamięta AJ Slaughtera?  

Q: czy w perspektywie jednego-dwóch sezonów w Lakers pozostaną Luka Doncic i Austin Reaves?

Myślę, że na przyszły sezon zdecydowanie pozostaną obaj. Myślę natomiast, że w najbliższym sezonie szeregi klubu opuści LeBron James, który mam nadzieję, uda się wreszcie na zasłużoną emeryturę. Luka i Reaves stanowią mocny fundament ofensywny, ale potrzebne im wsparcie. Nie jestem fanem DeAndre Aytona, Marcus Smart swoje najlepsze lata ma zdecydowanie za sobą, cała reszta nie stanowi w ogóle różnicy.

Luka i Reaves potrzebują swego Siakama, swego Giannisa, swego żylastego, mocnego fizycznie, grającego w obronie, ciągnącego na obręcz atlety, który jest twardy i się nie mazgai. Pozostałe elementy sobie poukładają. LeBron zwalnia 53 miliony w budżecie. Kleber, Hachimura i Hayes kolejne 40 milionów. Będzie przestrzeń do popisu dla pionu kadrowego.

Admin to chyba podobny do Gortata, tytan intelektu. Może swobodnie sobie tutaj bredzić a my możemy się pośmiać. Bo poważnie o NBA to można poczytać gdzie indziej.

Spadły mi palce z klawiatury i jak rzadko, nie wiem co powiedzieć. Doceniam walor humorystyczny, ale to nie jest cała intencja tegoż komentarza. Sprawiłeś mi przykrość! 

Q: Jeśli nie zmieni się poziom sportowy Jeremy’ego, czy jest dla niego miejsce w Azji, Eurolidze, PLK czy innych? Pytam pod względem sportowym.

Gra w Eurolidze pociąga za sobą jeszcze większe wymogi techniczne, którymi Jeremy Sochan niestety nie dysponuje. Wątpię aby jego wybór kiedykolwiek padł na PLK, przede wszystkim z racji zarobków. Azja natomiast zawsze przyjmie takiego kolorowego ptaka. 

Q: Ulubieni/docenieni przez ciebie generalni menedżerowie – teraz i w historii. 

Chyba nie będę oryginalny: Bob Myers, czyli twórca dynastii Golden State. RC Bufford + Gregg Popovich w ekipie Spurs. Od których uczył się Sam Presti, obecnie w Oklahomie. Kolejny kozak ze świetnym czuciem do graczy to Brad Stevens w Bostonie. Doceniam także międzynarodowy scouting Miami Heat. 

Q: Czy w przypadku prawdopodobnego finału NYK vs SAS, Jeremy ma zapewniony pierścień bez względu na wynik?

Spurs są klasową organizacją, a Jeremy był jej członkiem przez ostatnie trzy i pół sezonu. Rywalizował na parkiecie i na treningach. Sprawiał, że koledzy obok niego dojrzewali, wzrastali, grali coraz lepiej. W tym konkretnym sezonie rozegrał 358 minut jako gracz San Antonio. Gdyby tak się stało, że Spurs sięgną po tytuł mistrzowski, z pewnością wystosowane zostanie zapytanie do agenta Jeremy’ego, czy ten chce otrzymać swój egzemplarz biżuterii. Formalnie pierścień w takim wypadku nie przysługuje. 

Q: Dlaczego nie można się różnić? Od razu trzeba obrażać jak ktoś ma inne zdanie.

Różnice fascynują, różnice przerażają. Chyba każdy człowiek ma swoje granice, zasady, pokłady tolerancji. Jeden nie toleruje spóźnialstwa, drugi smrodu fajek, trzeci braku logiki albo krzykliwości ludzi, których uważa za ignorantów, prowokatorów lub zwykłych głupków. Te siły ścierają się w przyrodzie na różnych polach i w różnych formach. Czasem w sporze chodzi o realne korzyści (to się chyba nazywa polityka), czasem o zaznaczenie swojej pozycji, w większości o zwykłe spuszczenie ciśnienia.

Jedno jest pewne, jeśli nie zaryzykujesz, nie zwrócisz do kogoś w formie, którą ten zawsze może zinterpretować jako atak czy krytykę, nigdy się niczego o nim nie dowiesz. Ludzie inteligentni bardzo często są zaczepni, w ten sposób „wyszukują swoich”. Natomiast ludzie prawdziwie inteligentni są przede wszystkim świadomi ograniczeń własnych i ludzi dookoła. Akceptują te słabości, przyjmują ludzi takimi, jacy są albo jak chcą się im przedstawić, jawić, pokazać. Pozwalają ludziom „być sobą”… dopóki pewien poziom bezczelności, pewne różnice, pewne granice nie zostaną przekroczone… i tak w kółko, wracamy do początku poprzedniego akapitu.

Q: Przy tak dużej liczbie trójek obecnie w NBA, czemu zespoły często zacieśniają środek i czemu obrońcy idą do pomocy zamiast stać przyklejeni do tych, których mają kryć na łuku? W ostateczności jakby obrońca został minięty to bez pomocy tracisz dwa punkty. A jak jest pomoc to od razu następuje odrzucenie na czystą trójkę i jesteś trzy punkty do tyłu. Może to durne ale czasami nie kumam tych ustawień i nie wiem czym są spowodowane.

• średnia skuteczność rzutów trzypunktowych w tym sezonie NBA to 35.8% 
• średnia skuteczność rzutów w promieniu metra od obręczy to 70.2% 
• 2-4 metry od obręczy = 46.1%
• 4-5 metrów od obręczy = 44.6%
• 6-7 metrów od obręczy = 40.2% 

Innymi słowy, ile punktów (średnio) zdobędziesz oddając 10 rzutów: 

• za trzy: 10.74 punktów
• spod kosza (promień metra od obręczy): 14.04 punktów  

Wniosek wydaje się prosty: layup czy dunk to rzecz, którą obrona powinna skasować w pierwszej kolejności. Nawet jeśli ekipa przeciwna osiąga kolektywnie 40% za trzy, da to ledwie dwanaście punktów przy dziesięciu oddanych próbach. Wciąż mniej niż gdyby rywal grał wszystko spod kosza. Na dodatek zauważ, że nie uwzględniamy przy tym fauli, rzutów wolnych itd.

Co innego najlepsi snajperzy (Steph, Knueppel, Klay czy inni) których skuteczność potrafi oscylować w granicach +45%. To już poziom porównywalny z dziesięcioma layupami. Za takimi trzeba latać i to się nazywa grawitacja strzelca. 

Oprócz względów przeliczeniowych, analitycznych, procentów skuteczności konkretnych graczy, czy ich grup, liczby posiadań, określenia energii potrzebnej do zdobycia punktów w ten czy inny sposób, powiem lepiej jaka obecnie panuje tendencja w NBA.

Zamykamy środek, obowiązkowo zbiegamy do penetracji, ale próbę rzutową zza łuku „kontestujemy” czyli utrudniamy tak mocno, jak się da. 

Wykluczając tankowce, Oklahoma, Miami czy Boston to czwarte, piąte i szóste miejsce w lidze pod względem liczby trójek oddawanych przez rywala. Napisałbym „puszczanych” trójek, ale to właśnie nie jest do końca prawda. Weźmy konkretny przypadek Miami: 

• średnio 39.3 trójek oddawanych przez rywala, W TYM:
• skuteczność otwartych trójek: 40%
• skuteczność trójek z łapą na twarzy: 33% (poniżej średniej ligi)

Idąc dalej i głębiej:

• skuteczność trójek bez kozła: 36.7%
• skuteczność trójek po koźle: 30% 

Wiesz co puszczasz, kontrolujesz to, masz przeliczone. I to jest kierunek, w którym idą najlepsze ekipy. Mam na myśli  sprawność ruchową całej piątki, świetne powroty do obrony, zawiązany środek, twardy close-out trójek zwłaszcza po rozrzuceniu piłki, czyli bez kozła. Ogólnie na ten temat można napisać poważniejszą pracę, hehe. 

Q: Jak to jest, że lecą ostatnie sekundy meczu, jest remis, wystarczyłby jeden punkt do wygranej, a ktoś rzuca trójkę? Ma to jakiś sens? Shai nie jest to wyjątkiem, bo ostatnio często widuję trójki jako buzzer-beaters i to tam, gdzie wystarczyłyby dwa punkty.

Końcówka meczu, największa gwiazda zespołu przy piłce. Pasek energetyczny na wyczerpaniu. Mówię o konkretnej sytuacji Shaia, do której nawiązujesz, mecz z Denver. Ciężko będzie przedostać się na ulubioną klepkę, pod koszem szlabany, świadomość, że jak tylko wejdę wewnątrz linii 7.24 metra, nadciągnie podwojenie (całą noc tak było) mało tego, przebicie się pod kosz będzie wymagało większej pracy, wzrasta ryzyko braku gwizdka, straty, najpewniej będzie trzeba podać piłkę, rzucić koledze granat, może spanikować. Palę tróję po step backu i już! 

Q: Przekujmy to w pytanie dla Admina, czy OKC chętnie wymieniłoby SGA za Jokera/Wembyego?

OKC nie wymieniłoby SGA na Jokera, który ma już 31 lat. Są w miejscu, który umożliwia im walkę o tytuł w najbliższych kilku latach. Nie ma najmniejszego sensu tego „zaprzepaszczać”, robić rewolucji, wkurzać fanów. Całkowicie zmieniłby się także brand koszykówki w Oklahomie na bardziej statyczny, stateczny, mniej napastliwy. 

Wembanyama to gracz, od którego powinno się zaczynać konwersację na temat franchise-players przyszłości. Chłopak zmienia grę po obu stronach i bardzo podoba mi się jego mental, ambicja, także intelekt. Pytanie jest czysto hipotetyczne, więc czysto hipotetycznie odpowiadam. Oba kluby „powinny” oddać swoje gwiazdy za Wemby’ego, nawet jeśli dotyczy go ryzyko utraty zdrowia (mowa nie tylko o zwiększonej podatności na kontuzję, ale także zakrzepach itp.) 

Co nie zmienia faktu, że na tę chwilę w siedmiomeczowej serii: OKC > DEN > SAS. W absolutnym sztosie, pełni zdrowia natomiast: OKC = DEN > SAS. 

Q: jakie typy NBA na tę noc? 

Proszę bardzo: Julius Randle 5+ asyst przeciwko Utah Jazz. Anthony Edwards nadal wyautowany, przeciwnik mało wymagający, nie będzie spiny, a z drugiej strony piłka w sposób naturalny będzie wędrować w ręce Juliusa. Ostatnio patrzyłem jak DeRozan wykręca przeciwko Jazzmanom 11 asyst. Draymond Green też niedawno zrobił 11 asyst. Giannis asyst 8, podobnież jak Banchero asyst także osiem. 

Deni Avdija poniżej 29.5 punktów i asyst przeciwko Indiana Pacers. Sprawa prosta, jak wspominałem w poście, Pacers nawet wygranej nie szukają. Prawdopodobnie znów zdezaktywowani zostaną Siakam, Toppin, Zubac i Nembhard. Co za tym idzie, lider gości nie będzie szarżował. Żeby poprzeć typ cyframi. W meczach z dziesiątką najgorzej broniących ekip, w których wystąpił Jrue Holiday, Deni notuje siedem na osiem „underów”.

Raz poszedł powyżej, ale tam nie grał jeszcze inny playmaker Scoot Henderson, a Avdija zrobił szalone 12/18 z gry, czyli anomalię pogodową. O ile jednak grali z przejmującymi krycie Pelicans, których należy jechać jeden na jeden, tak Indianę bije się przede wszystkim wrzucając piłkę do środka. Tylko całkowicie pozbawieni środkowego Mavs tracą więcej punktów z pola trzech sekund w tym sezonie. Clingan, Holiday, Camara, Grant, Henderson, Krejci, Murray, Henderson, Williams – jest komu zdobywać punkty w Portland. Liderzy mogą, a nawet powinni nieco zluzować.

Łącznie na BETTERS wykręciłem z tego kurs 2.92 i to jest mój typ dnia. Jeśli ktoś z Was chce spróbować szczęścia, oto link: 

https://www.betters.pl/GWBA

Dobrego dnia, ciąg dalszy pytań jutro! Pozdrawiam Bartek Gajewski.