Każdy chłopak grający w kosza marzy by rzucać za trzy tak czysto i bez wysiłku, jak robi to Ray Allen. Wielu uważa, że z tym po prostu trzeba się urodzić, a przysłowiowa „miękka kiść” to dar od Boga. Co na to koszykarz? „To mnie obraża. Bóg nie dba o to, czy potrafię rzucać z wyskoku.” Gdy zna się historię Allena, jedno słowo aż ciśnie się na usta, a jest nim RUTYNA. Tylko spójrzcie na gościa: nienagannie ogolony, koszulka starannie włożona w spodenki, skarpety podciągnięte dokładnie na tę samą wysokość, no i ten automat w ręce…

Jego przedmeczowy rytuał od lat pozostaje niezmieniony. Drzemka między 11:30 a 13:00, posiłek złożony z mięsa kurczaka i białego ryżu dokładnie o 14:30, przybycie na teren hali dokładnie 3 godziny 45 minut przed meczem. Między czasie golenie głowy oraz wejście na parkiet o 16:30. Metodyczny trening rzutowy: najpierw przeciwległe rogi boiska, prawa, lewa strona łuku i na koniec oczywiście „top of the key”. Ray jest numerem jeden NBA pod względem liczby trafionych rzutów z dystansu, rozgrywa swój 16. sezon w lidze i choć trudno w to uwierzyć, w tym roku rzuca za trzy skuteczniej niż kiedykolwiek 45,3%!

Wyobrażacie sobie 16 lat tego typu samodyscypliny!? Jak to możliwe? „Cierpię na nerwicę natręctw… (pamiętacie film Dzień Świra ? przyp. red.) …wszystko co robię, muszę wykonać według ściśle określonego rytuału.” Oto jak pracuje umysł Allena: kiedy widzi na podłodze okruszek po bułce, nie potrafi przejść obok bez sprzątnięcia go z ziemi. Kiedy narzuta na kanapie lekko się zsunęła, wstanie z fotela i poprawi jej ułożenie, inaczej „zwariuje”. To samo przekłada się na jego grę w Celtics. Gdy pewnego razu Paul Pierce pozwolił sobie na kilka efektownych dunków w trakcie rozgrzewki – Allen o mało nie dostał ataku nerwicy. „Dlaczego zmieniasz rozgrzewkę skoro wygrywamy?” Wyobrażacie sobie skalę kompromisu w jakim żyją gracze Bostonu?

Celtics to wybuchowa mieszanka osobowości: The Truth zdaje się nigdy nie robić tego samego dwa razy pod rząd, Allen musi przejść przez dokładną listę czynności by móc w ogóle skupić się na grze, a KG gada do siebie, czasem pokrzykuje i uderza się w pierś przed meczem. Nieraz jeden przeszkadzał drugiemu, a fakt, że nie słyszeliśmy o tym do tej pory świadczy tylko o poziomie profesjonalizmu jaki prezentują ci sportowcy. Mówi Pierce: „Kłótnie zdarzają się cały czas, wiadomo: różnica charakterów, ale najczęściej to wina Raya. To wariat. Raz lecieliśmy samolotem kiedy przyszedł do mnie z żalem, że siedzę na złym miejscu. Powiedziałem mu, że ma sto innych wolnych miejsc i żeby dał mi spokój”. Co ciekawe do pewnych natręctw przyznaje się też Rajon Rondo, który musi dwukrotnie opłukać ręce w dziewiątej minucie każdego spotkania. Kiedy koledzy lub fani chcą przybić z nim piątkę, wyciąga co najwyżej zamkniętą pięść. Ponoć boi się zarazków… Tak czy inaczej, Ray stał się przykładem do naśladowania dla RR, który sam zaczął pojawiać się w hali trzy godziny wcześniej.

Dla trenera Doca Riversa militarny dryl Allena jest błogosławieństwem i przekleństwem zarazem. Wie dokładnie, czego spodziewać się po swoim obrońcy, z drugiej strony jednak każda zmiana systemu, godziny rozgrzewki, metod treningowych pociąga za sobą konieczność długich rozmów z Allenem. Kiedy Ray miał osiem lat, na zakończenie każdego treningu musiał rzucić po pięć layup’ów lewą i prawą ręką. Jeden raz, inna ekipa potrzebowała sali i nie zdążył dokończyć swojego rytuału. „Płakałem. Zepsuło mi to cały dzień.”

Choć za Rayem przemawia pedantyczna dyscyplina i 100% poświęcenie dla dobra drużyny, czasem nie jest łatwo z nim wytrzymać. Pewnego razu mocno skrytykował Eddie House’a. „Eddie podczas przerwy rzucał na kosz przeciwników. Każdy wie, że to przynosi pecha!” Wiele razy przestrzegał też Kendricka Perkinsa i Glena Davisa przed piciem alkoholu w trakcie sezonu. „Macie całe lato na imprezowanie. Nie róbcie tego teraz, kiedy mamy tak wiele do stracenia.” „Ray zawsze ma lekkie bagaże” – śmieje się Perk – „to dlatego, że zostawia imprezowe ciuchy w domu.” Jeszcze za czasów Seattle zdarzyło się, że Antonio Daniels zaparkował na miejscu Raya. I choć tamtego wieczora rzucił Knicks 40 punktów, kiedy Daniels zażartował, że powinien częściej stawać na jego miejscu, o mało się nie przekręcił ze złości.

Mówi Rivers: „Ciesze się, że mamy Raya. Nasi młodzi gracze mają szczęście, że mogą go obserwować. Ma na nich pozytywny wpływ. Zbyt często te dzieciaki spoczywają na laurach po znalezieniu się w składzie. Ray im na to nie pozwala.” Pierce przyznaje, że zamierza zaadaptować kilka „treningowych przyzwyczajeń” dla podtrzymania własnej formy, jednak zaraz dodaje: „gdybym miał robić te same rzeczy każdego jednego dnia, musiałbym się zabić. Kocham Raya, ale tego nie rozumiem. Jak można stać na linii osobistych i równocześnie przejmować się, że ktoś zajął twoje miejsce parkingowe?”

[vsw id=”7bud84dpeXo&feature=related” source=”youtube” width=”690″ height=”420″ autoplay=”no”]