Patronami dzisiejszego odcinka są Paweł Sinicyn oraz Mirosław Magolon którym pięknie dziękuję za wsparcie i wspólnie wypitą, wirtualną kawę. Tekst chciałbym dedykować mojemu serdecznemu koledze  Kubie Malikowi, którego pasja do NBA i w ogóle do życia stanowi dla mnie inspirację. Kuba jeśli to czytasz, nie mogę się doczekać naszego lipcowego spotkania! B

Dziś na tapet postanowiłem wziąć gościa, który przebojem wdarł się do świadomości fanów koszykówki na całym globie. Kiedy pomyślisz co w tegorocznych NBA playoffs wyrabia Tyrese Haliburton i dowodzona przez niego Indiana Pacers, zaczynasz kwestionować swoją wiedzę o świecie. 

Z tym gościem nic się nie zgadza, począwszy od daty urodzin. Czy wiedzieliście, że Hali przyszedł na świat 29 lutego, więc technicznie rzecz biorąc urodziny obchodzi co cztery lata?

Mnie najbardziej zastanawia skąd wziął się entuzjazm i ten charakterystyczny flow, jakie Tyrese demonstruje od samego wejścia do NBA. Jak to się stało, że facet, który równie dobrze mógłby zamienić koszykarskie obuwie na baletki, nie stracił niczego ze swych walorów i nawet pod presją najlepszej obrony, na poziomie serii finałowej najlepszej ligi świata, wciąż jest lekki, finezyjny, radosny, uśmiechnięty i prowadzi Indianę do kolejnego zwycięstwa choć każdy niemal „eskpert” po raz kolejny skazywał jego drużynę na pożarcie. 

Czy sekret tkwi w osobie Johna Haliburtona?

O ojcu chłopaka zrobiło się głośno całkiem niedawno, gdy twarzą w twarz stanął z Giannisem Antetokounmpo na chwilę po tym, jak Pacers w dramatycznej końcówce wyrwali mu z gardła wydawało się pewne zwycięstwo. Ojczulek dziś jest „maskotką” zespołu, talizmanem kibiców Pacers. Widać emocje, radość, tę samą radość życia. 

Pamiętacie tę akcję z Giannisem? Jeśli nie wiecie dokładnie co zaszło, John Haliburton wyjaśnia. Sami się przekonajcie, jaki to pozytywny facet:

„He said, 'Don’t disrespect me. Don’t f-ing disrespect me.’ And I said I was not trying to disrespect you.”

In an exclusive interview with @TMJ4, Tyrese Haliburton’s dad talks about last night’s confrontation with Giannis after Game 5. pic.twitter.com/hcFVAwnbd9

— Ashley Washburn (@ashleyjwashburn) April 30, 2025

Co ciekawe, John za młodu pracował jako trener koszykówki, a także dorabiał jako sędzia. Patrząc, z jaką mechaniką rzutu Tyrese wszedł na zawodową arenę, domyślam się, że w treningu syna nie stosował metod „ograniczających”, stawiając raczej na „wolny wybieg” i rozumienie gry, hehe. Coś jako Lonzo Ball, ale bez kontuzji i narzutów w postaci ojca megalomana. 

Dobrze, od początku, skąd wziął się Hali? 

Na radarach skautów koszykówki pojawił się niedługo przed „maturą”. Późno dojrzewał, długo nie chciał rosnąć, do dziś pozostaje szczupły, z twarzy jest jak wyrośnięty nastolatek. Na dodatek te jego poskręcane ciało, nadgarstek przy rzucie. Co mam powiedzieć, nie przekonywał do siebie. Nie wiem dokładnie i nie zamierzam dochodzić jak trafił na uczelnię Iowa State (ponoć otrzymał cztery oferty stypendialne, z czego ta była najbardziej prestiżowa) ale musicie wiedzieć, że w pierwszym sezonie gry Hali był szóstym strzelcem swej uczelnianej drużyny i grał za plecami takich ludzi jak Talen Horton-Tucker oraz Marial Shayok. 

Drugi (i ostatni) sezon w NCAA? Przed laty system by go ominął, wypluł gdzieś po drodze, ale dziś mądrzy ludzie stosują dużo bardziej zaawansowane mierniki do określania potencjału, przydatności młodzieży na kolejnym poziomie i wyszło im, że 18-letni Haliburton to ścisła czołówka prospektów NBA! 

Mówiąc skrótowo, Hali nie pudłował rzutów i nie popełniał strat. Jego efektywność była na poziomie daleko wyprzedzającym konkurencję i tak jest do dziś, choć ta konkurencja znacząco się wzmocniła. Statystyki drugiego sezonu: 

• 68.5% skuteczności rzutów za dwa
• 43.4% skuteczności rzutów za trzy
• 4.5 współczynnik liczby asyst do popełnianych strat 
• 2.7% współczynnik przechwytów (tyle % posiadań rywali kradł przebywając na placu)
• 2.8% współczynnik bloków 

Wyobraźcie sobie, że Tyrese zaliczył 17 ASYST w wysoko wygranym meczu z Southern, choć wiodącym ball-handlerem w jego drużynie był znany do dziś z holowania piłki THT! To i parę innych występów otworzyło ludziom oczy. Tamtego lata Hali otrzymał zaproszenie do kadry Team USA U19, a skauci zaczęli ślinić długopisy i dzwonić do swoich mocodawców. 

Wkrótce juniorską kadrę USA poprowadził do wyniku 7-0 na mistrzostwach świata, zaliczając 7.9 punktów przy skuteczności 69% z gry oraz najwyższą w turnieju średnią 6.9 asyst. Zobacz jak wówczas wyglądał na tle innych dzieciaków: 

W drafcie poszedł z numerem dwunastym. Dlaczego tak nisko? 

• niekonwencjonalna mechanika rzutu
• brak wyróżniającej się dynamiki, atletyzmu
• brak jednoznacznego przypisania do pozycji PG/SG
• uraz nadgarstka, z jakim się zmagał

2020 NBA Draft stock

Dziś moglibyśmy mówić, jakiż to błąd popełnili menedżerowie NBA, ale biorąc pod uwagę, że mieliśmy pandemię, wszystko się poprzesuwało, informacje i możliwości spotkań, odbywanych treningów były okrojone, a także nazwiska, jakie poszły przed Halim… trudno kogokolwiek winić. Zobaczcie:

1. MIN: Anthony Edwards – oczywiście, ANT to zawsze był i będzie numer jeden draftu 2020
2. GSW: James Wiseman – Dubs szukali wysokiego do zbilansowania gry Splash Bros
3. CHA: LaMelo Ball – wiadomo, showman do sprzedaży biletów, kilka milionów fanów na Insta
4. CHI: Patrick Williams – mieli LaVine’a, rozwijali Coby White’a, szukali skrzydłowego
5. CLE: Isaac Okoro – mieli Sextona, rozwijali Garlanda, szukali stopera, fizyczności
6. ATL: Onyeaka Okongwu – rozegraniem rządził Trae, szukali mu partnera do PNR
7. DET: Killian Hayes –  no cóż… upatrywano w nim wielkich rzeczy, tu było miejsce dla Haliego
8. NYK: Obi Toppin – miał być następca Amar’e Stoudemire, ale Thibs go nie polubił za brak obrony
9. WAS: Deni Avdija – wszechstronnie wyszkolony skrzydłowy, na rozegraniu grali Russ i Beal 
10. PHX: Jalen Smith: w tamtym czasie obwodem w Arizonie rządzili Chris Paul i Devin Booker 
11. SAS: Devin Vassell: Spurs szukali strzelca, na piłce grali wówczas Dejounte i Derrick White

Trafiło na Sacramento Kings, którzy dość odważnie sparowali chłopaka z De’Aaronem Foxem, Buddym Hieldem, Marvinem Bagleyem, Alexem Lenem czy Richaunem Holmsem. Kadra utkana bez pomysłu, Fox za sterami, dynamiczna gra do przodu, sporo biegania, ale też NAJGORSZY defensywny rating w NBA! Stosunkowo mało trójek, fatalna zbiórka… to nie miało prawa się udać, Fox i Haliburton jako duet może i by się dogadali z czasem, ale wokół nich brakowało pomysłu. Zmiany kadrowe były potrzebne.

The trade

W okienku transferowym 2022 roku Kings odpalili więc transfer z Indianą. Oddali (w moim odczuciu) swego najbardziej wartościowego zawodnika (czemu wielokrotnie dawałem wyraz w tamtym czasie) sprowadzając w to miejsce m.in. Domantasa Sabonisa. W pierwszym momencie wyglądało to pięknie w stolicy Kalifornii. Fox z Litwinem złapali porozumienie, grali super prędko, w kolejnym sezonie dołożyli strzelców i tak powstała struktura gry, która zapewniła im pierwszy od wielu lat udział w playoffs. Potem swój moment wyraźnie przespali, ale mniejsza z tym, nas interesuje to, co wydarzyło się po transferze Haliburtona do Indianapolis. 

Trafiając pod skrzydła pana Trenera Ricka Carlisle’a Hali z miejsca przeobraził się w gwiazdę NBA. Jakby mu kaganiec zdjęto, jakby zrzucił ciężkie worki przytroczone do pleców. 

Dwucyfrowa liczba asyst stała się normą, double-double grzał na porządku dziennym. Gra zespołu nabrała rumieńców, Myles Turner zrozumiał, że wcale nie musi być wytransferowany, a pion kadrowy zaczął szukać biegaczy. Potrzeby rekrutacyjne i kierunek działania były jasno określony. Uśmiech młodego rozgrywającego oddziaływał na wszystkich, jego entuzjazm rezonował na trybuny, fanów zaczęło przybywać. 

• Ben Mathurin – szósty wybór draftu 2022 roku / scouting: umiejętności gry 1v1, gra na faul, atletyzm
• Andrew Nembhard – 31. wybór draftu 2022 roku / scouting: wysokie bball IQ, ogólna sprawność, obrona na piłce
• Aaron Nesmith – wycyganiony od Celtics w 2023 roku / scouting: wszechstronny obrońca, 3&D player, sprawność
• Pascal Siakam – drugi najważniejszy transfer w historii klubu / scouting: druga gwiazda, ultra wszechstronny gracz, biegacz

Kiedy w styczniu 2024 roku Pacers pozyskali Kameruńczyka w zamian za m.in. Bruce’a Browna i wybory draftu, wiadomym było, że to zespół, który będzie się liczył we wschodniej konferencji. Chodziło przede wszystkim o dopasowanie ról i wszechstronność. Carlisle długo to układał, uzupełniał rotacje, szukał zmienników, elementów uzupełniających. Dziś ma roster kompletny, a Haliburton jako lider całej bandy gra niczym koszykarski bóg. Poświęć dwie minuty i sam to przyznaj: efektywność w tego rodzaju momentach, niespotykana.

Jak sądzicie, czy będzie to jednorazowy wybryk, coś jak Allen Iverson w pierwszym meczu NBA Finals 2001 roku? Części z Was pewnie nie było wtedy jeszcze na świecie. Thunder są jedenastopunktowym faworytem bukmacherów przed Game 2. ale… sam nie wiem. Tak, sądzę że do Indianapolis będziemy jechać przy stanie 1-1, ale dalej… kto skazuje tę edycję Pacers na porażkę, ten nigdy w koszykówkę nie grał. 

Co myślicie? Celowo urywam w tym miejscu opowieść o Halim, omijam jego występy w seniorskiej kadrze USA, bo wierzę, że on jeszcze nie powiedział ostatniego słowa w tym sezonie ani w barwach reprezentacji narodowej, zaciskam kciuki. Koszykówka i cały sport potrzebuje takich historii. Pozdrawiam, Bartek Gajewski